
Het Ecomuseum van Bois-du-Luc, gelegen op 60 km van Brussel en op 6 km van La Louvière, bevindt zich op de voormalige mijnsite van Bois-du-Luc. Deze site is een van de best bewaarde overblijfselen uit het industriële tijdperk in Europa. U kunt er de kolenmijn en het dagelijks leven van haar werknemers - van de mijnwerker tot de directeur - stap voor stap ontdekken…Tegenover de groeve Saint-Emmanuel, vanwaar de mijnwerkers tot 558 meter onder de grond afdaalden, ligt een dorpje dat door en voor de arbeid van mensen gebouwd werd.
De oorsprong van de mijnsite: de mijnwerkers en de burgerij verenigden zich in 1685 om oplossingen te zoeken voor de problemen in verband met de overstromingen van de mijngalerijen. Uit deze unie ontstond de Société des Charbonnages du Bois-du-Luc, die in 1973 haar deuren sloot.
Bois-du-Luc bestaat uit twee hectaren erfgoed.
Achter het woord “erfgoed” schuilen hier twee steenbergen, 166 huizen, een spoorwegnet, ateliers, een volledige kolenmijn, een godshuis, een kerk, een ziekenhuis, scholen, een feestzaal, een beekje dat door een parkje met een kiosk in het midden loopt, schuren, stallen, kantoren en vooral, een sfeer die u meteen in de wereld van de kolenmijnen onderdompelt. Het enige wat ontbreekt, is het lawaai.
Te midden van al dit erfgoed, bevindt zich het Ecomuseum van Bois-du-Luc. Het is sinds 1983 in de oude kolenmijn gevestigd.
 |
 |
 |
| Voor meer informatie, klikken over een foto |
| |
|
|
De mijnsite van Bois-du-Luc is maar op het nippertje aan de bulldozers (en de vergetelheid) ontsnapt toen de kolenmijn in 1973 haar deuren sloot. Dankzij de verbetenheid van een aantal gepassioneerde mensen werd de site eigendom van het Waals Gewest en werd hij tussen 1974 en 1983 gerestaureerd.
Bois-du-Luc is een referentie binnen het industrieel erfgoed, op internationaal vlak.
